دل نوشته های سعیده پورشاه نظری

پاینده هوالمصور

باد ایران وایرانی

وزنده باداجوانان پاک نهاد این سرزمین

با سلام وسپاس وپوزش ازاینکه " به روز" نیستم . 

این بار سر آن دارم که از معلول ومعلولیت بگویم .

وبعنوان مقدمه ، شگفتی و دلتنگی ام را ازاین اسم های عجیب وغریب ونامفهوم ونامعنایی که به جای " معلول" مد شده ! وبه کاربرده می شود ؛ فریاد زنم .

فریاد ازنفس تغییراسم نیست . که از" چیزی" است که پشت  آن نهفته وزمینه وریشه آن است .

زمینه اش اینکه : متاسفانه ما سطحی نگریم ودرهرمقوله ای فقط سطح وپوسته وقشررا سروکارداریم وبه مغز وعمق آن  کمترمی پردازیم ودرطول تاریخ هم بارها وبارها چوبش خورده ایم اما ، بازهمان کرده ومی کنیم .

وریشه اش اینکه : ما تفکرواندیشدن را ازخود می رانیم .

ما فکرکردن را دوست نداریم وتأمل را پسند نمی کنیم .

زیرا " تفکر" کوه کندن مغزاست وتأمل خرمن کوفتن ذهن که بسی شاق تراست ازآنچه فرهاد انجام داد وازکاری که گاونرمی خواهد ومرد کهن .

مقدمه را به متن می کشانم ، با این پرسش که: فلسفه و انگیزه این اسم گذاری ها چیست؟ واثرونتیجه اش کجاست؟؟

آیا برای حل مشکلی؟ برداشتن مانعی؟ ایجاد امکاناتی؟ درمان دردی؟ زدودن غمی ازدلی؟ آسایش تنی ؟          آرامش جانی ؟ و... معلولان را است ؟

ویا هدف ، فرهنگ سازی برای جامعه است ؟ اما ازما قبل تاریخ تا کنون ، کدام " فرهنگ " غنی ومانایی به صرف حرف زدن ویا بازی با کلمات ساخته شده است که این یکی بشود ؟        

ویا نه ، بازهم همه راه ها به رم ختم می شود ومی رسد به همان دوهمزادی که هرمعلولی ازتولد تا مرگ با خود دارد؟

یعنی: " ترحم" و" کودک انگاری" .

ترحمی که بند نافمان ، می برد وسنگ قبرمان ، می تراشد .

وکودک انگاریی که اگرنابغه دهرباشی ، شهره شهرباشی ، قارون باشی ، هارون باشی ، ازچنگالش خلاصی نداری .

وازنگاه همه ( ه م ه) طفلی بیش نیستی که: قیّم می خواهی . که: شرط اول انجام امورمربوط به تو(هرچند جزئی وپیش پا افتاده) ، نظرخودت نیست بلکه نظر کسی دیگراست        " ولوآن دیگری خود، مخالف این نوع رفتارباشد ویا خدمتکارتو باشد " . 

که: حتی انجام کارهای روزمره ( مانند انتخاب وخرید لباس)  توسط تو، موجب حیرت دیگران وتحسین تومیگردد. 

که: ترا حرمت واحترام نیازنیست و واجب ، بچه ای وبچه هم که حرمت واحترام چه می فهمد وچه می خواهد . 

که: خنده توذوق وشوقی کودکانه بیش نیست .

که: تونمی توانی یک دوست واقعی وبی واسطه داشته باشی واگرچنین شود ، هم مایه شگفتی است وهم اینکه بدون شک

آن دوست یا ترا ترحم می کند ویا وجه المصالحه ات قرار داده است وتوهم یا نمی فهمی یا به رونمی آوری تا ازاو محبت را گدایی کنی .  

که و که و که وو.........

پس درجایی که یک اسم گذاری ساده را " که مطمئناٌ نیاتی خیررا پشتوانه داشته است" بدلیل سطحی نگری وعدم تفکر ، ترحم وکودک انگاری رقم بزند ؛ دیگرتعجب را مکانی نیست اگرما معلولان ازابتدائی ترین حقوق شهروندی وحتی حقوق انسانی خویش محروم باشیم .  

چرا که ضحاک معلولیت بخودی خود چنان بیدادگر، ویرانگر، شکنجه گروغارتگراست که کاوه آهنگری باید تا اورا به زنجیرکشیده ومهارکند وویرانی ها وغارت های وی را ترمیم وجبران نماید .  

 اما زهی تأسف که ضحاک را دومارهم بردوش است که ترحم وکودک انگاری ، نام است .

که خوراکشان: هویت، شخصیت، خلاقیت، عزت نفس و اعتماد بنفس معلولان است .

مغزشان می خورند وروح شان می کشند .

حال وبه هردلیل ، اگر" کاوه های آهنگری" نیستند که ضحاک مهارکنند وخرابی هایش جبران ، دست کم می توان

آن دو" مار" را سر، کوبید وشخصیت و روح و روان معلولان را ازشروخطرآنها درامان داشت .

نمی توان ؟؟؟

واگرمن برخلاف اصول قلم وکلام ، دراین نوشتار" تکرار" را تکرارکرده ام !! ازآنجاست که ، مثله شدن جسم را

می توان تاب آورد اما ، به مسلخ کشیده شدن روح وجان و دل را نه .

وجان کلام اینکه ، آن هنگام که ازیک سو، در روستا های دورافتاده ونزدیک افتاده ، درشهرهای کوچک وبزرگ و بالاخره درتهران ، وضعیت معلولان را می نگری ( ازهر جهت وازهرمنظر) ومی بینی که چه مشکلات وموانع صعب ودرعین حال ناجوانمردانه ای سرراه دارند ودمادم با آنها درکلنجارند . وازسوی دیگربی وقفه وبی استثناء ، ازبیان وقلم ودوربین ، حرف وحدیث و وعده وعید وتحسین وتشویق معلولان را می شنوی ومی خوانی ومی بینی ؛ دلت می خواهد که تمام ذرات وجودت زبان شود وبا صدایی رسا ولی آرام بگویی:

ازطلا بودن پشیمان گشته ایم

                                    مرحمت فرموده ما را مس کنید     اما ، دراینجا یک " اما" ی بزرگ وتعیین کننده ، شاهد است وحاضروناظرکه شاید بتوان با آوردن " مثالی" آن را تفسیرکرد و منظورش را رساند .

البته کسی که دراین مقال بعنوان مثال آورده می شود ؛  تحفه ای نیست . وآدمی است معمولی مثل من وشما .

وبا هزارویک عیب شرعی وعرفی که فقط به درد همین  می خورد که مقصود ازیک " اما " را شرح وبیان کند .  

ازوقتی سعیده را شناختم ؛ دو ویژگی دراو یافتم که کاملاٌ متضاد بودند ومتناقض یکدیگررا. وازقضا گویی ریشه های اصلی درخت شخصیت وی را هم تشکیل می دادند .            که همراه با رشد سنش این ریشه ها هم محکم تروقطورتر  می گشتند.

سعیده این تناقض را حس می کرد اما چونی واهمیتش را  پی نبرده بود .

خیلی جوان بود که اندک اندک وبتدریج، تضاد آن دوخصلت توجه اش جلب کرد وبه فکرش فروبرد وبا گذشت زمان وبا عبورازمیان گدازه های سوزان آتشفشان زندگی اش ،

اهمیت وخطیربودن وچونی این تضاد وتناقض را تا حدودی درک کرد . لکن تا به امروزهم این درک ودریافت ، ناقص است وناتمام . 

یکی ازاین دو ویژگی ، تسلیم ورضای  اوست دربرابر حکمت و خواست خدایش . رضا وتسلیمی بی چون وچرا وحیرت انگیزوبی اجبار. وچنان با دل جان اوعجین که گویی خود ، دل وجان اوست .

که همراه گذرعمر، آگاهی واختیاروشگفتی و شوق اوازاین " تسلیم ورضا" بیش وبیشترگشته است . 

سعیده را بسیاربسیار، غم ها وغصه های ناگفتنی است .   سعیده را بسیاربسیار، دردها ورنج های نادیدنی است .

سعیده را بسیاربسیار، مشکلات وسختی های جان کندنی است .

اوزیاد می گرید وازعمق جان . اما خیلی خیلی بیشتر           می خندد وازته دل وخنده هایش معروف است ومخصوص . اوشاداب است وزنده دل .

دردها وسختی ها را چنان تاب می آورد که خود نیزسردر نمی آورد این تاب را .

وناراحتی را به راحتی تحمل می کند ؛ چنانکه گویی وجود ندارد .

و ویژگی دیگراین که ،  اوبسیارسرکش است وکله شق و مغرور . زور وتحمیل را برنمی تابد . دین را گریزان است ومنت را بیزار " چه زیربارش برود ، چه این بار، بردوش دیگری بنهد" . مبارزه طلب است وناترس . 

وبرمبنای همین خصلت ، ازکودکی تا این هنگام اورا سعی

براین بوده است که برای انجام هرکاری ورسیدن به هر مقصد ومقصودی :

هیچگاه باد را ، درمسیرقرارنگیرد .

اغلب آب را ، خلاف جهت شنا کند .

گاه وبیگاه دل برآتش زده وازمیانش راه بگشاید .  

وهرگزخاک را ، بوسه جقارت وذلّت نزند .

اما کشاکش این تضاد وتناقض ، سعیده را ملالی نبود زیرا  اوشراب تسلیم را با سرکه مبارزه درهم آمیخته وازآن معجونی ساخته بود جان افزا . که با نوشیدن دم بدمش ، چنان ضحاک معلولیت اش را درهم کوفته وآن دوماررا خنثی و خوارکرده بود ؛ که درطول عمرش هرگزقادرنشدند که بطورجدی سد راهش شوند یا بسیارآزارورنجش دهند .   

وازاین منظراست که:

سعیده ، خود دلسوزی وخود مظلوم بینی را ننگ می داند . وبراین یقین است که : معلولیت جوازطلبکاری نیست . واگرجامعه ومردم ودولت وخانواده ، باید معلول را یاری کنند و مشکلات اش حل وموانع راهش بردارند . معلولان نیزموظف اند ازهرطریق وبه هرشکلی که توانش دارند ؛ خدمت کنند ویاورباشند جامعه وخانواده را . 

وبی هیچ شک ، این تنها راهی است که معلولان می توانند 

با طی طریقش ؛ آن دومار، سرکوب و آن ضحاک ، مغلوب نمایند .

سعیده ، خود چنین کرده است وکَمَکی ازیقین اش را به عمل درآورده است :

درحد توان خانواده اش را یاوربوده ( که بسیارناچیزاست ، ولی هست) .

وبا پذیرش ساخته شدن فیلم مستندی اززندگیش ویا با شرکت

دربرنامه ای تلویزیونی ، با این امید وانگیزه که اگریک نفر هم ازاین فیلم یا برنامه بهره ای ببرد ؛ وی به هدف خویش رسیده است . شاید توانسته باشد جامعه اش را خدمتی ، هرچند ذره بینی  بکند .

وناگفته نماند که حکمت برخوش اقبالی سعیده قرارگرفته بود که خانواده ای نازنین وپدرومادری نازنین ترین داشته باشد تا یاوران همواره وبی ادعایش باشند . 

اما زهی تأسف وتحیرکه کم نیستند معلولانی که خانواده و   بویژه پدرومادر، نه تنها یارشان نیستند که خوارشان هم      میدارند!

پدران ومادرانی که فرزندشان را ننگ میدانند وازوجودش   شرم دارند!!!!؟؟؟

 واذیت وآزارش را هم دریغ ندارند! البته اگربه آسایشگاه ویا به گوشه ای از کوچه وخیابان تحویلش ندهند!

این گروه معلولان را حساب ، جداست .

ولی آنها هم اگربخواهند ، یارشان خداست .

پس ایشان را نیزتسلیم ومبارزه ، قواست .         

واینگونه شد که این تقابل ، نه تنها سعیده ازپا نینداخت وبه بیراهش نکشاند .

بلکه چنانش ساخت وپرداخت که زندگی را ، با تمام پیچیدگی ها ، زیروبم ها وابعاد بی شمارش ، عشق یافت و دیگرهیچ .

وعاشق شد عشق را وپی گرفت معشوق را .   

                                                             حق یارتان

                                                دوستدارهمیشگی شما

                                                                   سعیده

یا حبیب

پاینده باد ایران وایرانی

وزنده بادا جوانان پاک نهاد این سرزمین

سلام ودرود برتمامی شما عزیزان .

دردل نوشته قبلی یک " ویرگول" اززیرقلمم دررفت و حواسم را جا گذاشت وگریخت که درنتیجه دوعبارت ( در بزم خدا ، ابلیس را خاسرشد) بهم پیوست وغلط ونامفهوم شد. که پوزش مرا بپذیرید .

دوستان ، این بارهم با رخصت شما یکی ازدل نوشته های پیشین ام را که چندی قبل درخبرنامه جامعه یاوری چاپ شده ، دراینجا می آورم .

وسپاسگزارمی شوم ؛ اگرنظرخود را درمورد " شعار" برایم بنویسید . 

                                                              حق یارتان

                                                دوستدارهمیشگی شما

                                                                    سعیده

هوالحق

خوبی ، خوب بودن ، انسان بودن ودر یک کلام آدمیت هنر نیست که وظیفه است وپایان ناپذیر .

هنر آن است که اگر با تقوایی ، نیکی میکنی ، انسان هستی و در هر شرایطی انسان می مانی خودت را تافته جدا بافته ندانی ،  برسرعالم وآدم منت نگذازی وخود را دراوج

آسمانها و دیگران را سوسکهایی بی مقدارنبینی که باید بزرگواری کرد وبا سکوت واشمئزازازکنارآنها گذشت !!!

نه این آدمیت نیست ، اگر« آدمی » و اینگونه هم               نمی اندیشی اینجا است که واقعاً« هنرکرده ای » پس         خوشا بحالت .

بعنوان نمونه، مطلب بالا شعاراست یا حقیقت؟ اگرشعاراست و بی محتوا و توخالی وتکراری ، پس چرا دل را خوش آید؟ که پوچی و کسالت را در دل جایی نیست.

واگرحقیقت است، چگونه عمیقاً باورش نمی کنیم و بی اعتنا از کنارش می گذریم وگاه به سخره اش هم می گیریم ؟!!!   

ازنگاه من دلیلش دوگانه است . اول اینکه قریب به اتفاق ما افراد بشر( درهرمقامی و مکانی و زمانی) یک ازهزارآنچه را که در طول زندگی مان میگوییم ؛ صادقانه و خالصانه باور نداریم و به عمل درنمی آوریم . چرا ؟!! نمی دانم . وکس هم نمی داند.

این چرا ، از آن قسم پرسش های بی باسخ است که بسیار تا بسیار درباره اش سخن رفته و می رود . اما چون زبان وقلم

اغلب این گفته ها و نوشته ها " رطب را خورده ومنع رطب کرده اند " ، راه به جایی نبرده اند واین پرسش همچنان عقیم و بی پاسخ مانده است .

و دوم اینکه آدمیزاد دو پا در همیشه تاریخ و بویژه دراین روزگار، آنچنان همه چیز را درهمه چیز درهم آمیخته و مخلوط کرده و مفاهیم معنوی و حتی مادی را چنان تحریف و بی هویت نموده که حتی تشخیص و تمییز بدیهیات نیز امری دشوار و صعب گشته است !!!!!                         

حال ، دراین آشفته بازارکه بلاتکلیفی و سردرگمی             به ستوه ات می آورد ؛ حیران می مانی که: چاره چیست؟ راه کدام است؟ حقیقت را کجا باید پی گرفت؟ و دروغ و ریا و تظاهر را چگونه باید مچ گرفت؟ وجدایی سره ازناسره را چه غربالی ست؟

ابتدا این فکر را در ذهن مزه مزه می کنی که خود کرده را تدبیر نیست و ذهنت تلخ می شود و دلت می گیرد اما، به یاد می آوری: نا امید شیطان است. پس حتماَ راهی هست حتماً .

برای یافتن " آن راه " جستجو را می آغازی ، اندیشه را به بیکرانه ها جولان می دهی ، ازکهکشان ها وستاره ها و سحابی  ها و سیاه چاله ها می گذری ونمی یابی .

به زمین بازمی گردی ، دریا وکوه وکویر وجنگل را        درمی نوردی وبازهم نمی یابی . به وادی معنی می روی ، خیمه به خیمه و منزل به منزل همه را سرک می کشی اما ،        نمی یابی . 

خسته و درمانده وسرگردانی ؛ جایی نمانده که نگشته باشی!!

ولی ناگاه بخاطرمی آوری که خودت را ، جانت را ، روحت را کاوش نکرده ای و شگفت زده ازاینکه کوزه ات را  

نادیده و خانه ات را ناگشته و تشنه لبان درپی یار، جهان را پیموده ای!!! دراندرون خویش غوطه ورمی شوی و         می کاوی ومی یابی آن دردانه را ، آن گوهر یک دانه را .

وآن ، بار امانتی است که خداوند به انسان سپرده است .

بارامانتی که تمامی کائنات ازپذیرش آن سرباز زدند وانسان دیوانگی و شیدایی کرد و آنرا پذیرفت .

اما سخن ازچونی این " بارامانت " وچرایی این پذیرش وعدم پذیرش خطیراست وبعید وممکن است ره به افسانه زند . زیرا ظرف ذهن انسان را  گنجایش همه ابعاد این امانت الهی نیست .  

لکن آدمی کنجکاواست وجستجوگرو نیزبه یقین می داند این " امانت " که دراندرون اوست ؛ بیهوده به وی سپرده نشده   است .

پس تمامی لشکریان ذهن را فرامی خواند:عقل، شعور، فهم ، فکر، انیشه، هوش، استدلال و... اما آنها اظهارعجزمیکنند وازفرمانش سرمی پیچند ولی آدمی می گوید: ما که به جنگ  نمی رویم . من فقط می خواهم ازاین عطیه الهی درحد توانم بیشتربدانم همین .

و با سماجت قوای ذهن را وامیدارد به کاوش ، و می کاود و  می پوید تا سرانجام کشف میکند: بعدی ازابعاد " بارامانت" را .  که همانا معرفت وشناختی است که انسان دارد .

همان " معرفتی " که انسان را اشرف مخلوقات می سازد و

اگرفاقد آن شود به اسفل مخلوقات تبدیل گردد واگربه

معرفتی که دارد بسنده کند وآنرا گسترش وپرورش ندهد به یقین فاقد آن خواهد شد .

آری ، " معرفت " تنها چراغی است که راه ازچاه می نماید. 

تنها غربالی است که سره را ازناسره جدا می سازد .           

 تنها محکی است که حقیقت را ازدروغ و تظاهرو ریا ممتازمی کند

و تنها تکیه گاهی است که می توان به آن اعتماد کرد .                                                                                   

                                                                 والسلام

بنام آنکه عاشق است وهم معشوق

پاینده باد ایران وایرانی

وزنده بادا جوانان پاک نهاد این سرزمین

سلام وسپاس فروان ، شما را

وقبول حق افتد ، نماز و روزه ها را . انشاالله .

رمضان آخرشد .

که درآن ، جان من ، دل تو، روح او شاید ، طاهرشد .

وضیافت ، مهمانی ، سحری افطاری ، شب قدروبیداری ،  با رد پایی برجانها، همگی ، عابرشد .

همدمی با قرآن ، توبه ای با ایمان ، زمزمه با جانان ، اشک شوق ازچشمان ، همه براندام ها ، چون لباسی فاخرشد .  تشنگی برلب ها ، گشنگی برتن ها ، زردی برصورت ها ، سستی برپیکرها بیش وکم ظاهرشد .

پاکی اندرباطن ، شادی اندرخاطر، عشق را اندر دل ، چون شفایی عاجل ، همه را حاضرشد .

شرم ما ازگناه ، دست ها بردعا ، قرآن برسرها ، دربزم خدا ابلیس را خاسرشد .

این پشیمانی ها ، توبه ها ، آگاهی ها ، این شوق ها ، شورها  ، عشق ها ، اینهمه عزم ها بر رزم ها با شر وبدی ودوری ازخدا ، برجا می ماند ؟ به عمل می آ ید ؟ یا سحری بود و بر ما ، ساحرشد .

رمضان آخرشد . ،؛آ،؛آ،؛آ،؛آ،، 

عید شما مبارک

                                                              حق یارتان       

                                                دوستدارهمیشگی شما            

                                                                    سعیده

یا حبیب

پاینده باد ایران وایرانی

وزنده بادا جوانان پاک نهاد این سرزمین

با سلام

ازهمه وبرای همه چیز سپاسگذارم .

دوستان من ، بگذارید ازهمین آغاز آشنایی ودوستی مان ؛ مطلبی را روشن کنم وبشدت برآن پای فشارم که: من در زندگی ، هیچ کارخاص وفوق العاده ای انجام نداده وازاین بابت هم بسیارازخود ناراضی ام .

ناراضی ام زیرا مطمئنم که اگر رنج وسختی بیشتری را به جان می خریدم ویا بخرم ؛ توان آنرا داشته ودارم که :         هم خیلی بیش ازاینها خدمت کنم خلق را .

وهم اندکی وفقط اندکی ، نزدیک شوم معبود را .

چرا که :

نازپرورد تنعم نبرد راه به دوست

                                    عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد      البته اشتباه نشود . من هیچ میانه ای با زهد وریاضت وخود محرومی ازنعمت های دنیا واین حرف وحدیث ها که: ثروت بد است ولذت بد است و پولدارها همگی ناصواب اند و... ندارم ومی گویم :

هرچیزبه جای خویش وبه قدرخویش نیکوست .                 اول مهرهم آمد . خوش آمد یا بد آمد ؟ طعم ورنگ حقیقی آن کدام است ؟ شیرین است یا ترش ؟ شوراست یا تلخ ؟

سبزاست یا زرد ؟ قرمز یا آبی ؟ سفید ویا سیاه ؟!!!

وجواب من به این سوالات این است که ، همین قدرفهمیده ام وتا به اینجا رسیده ام که بدانم :     

هرپدیده ای را یک حقیقت بیش نیست .                           هرپدیده ای را حکمتی حاکم است .

زیبایی وعمق هرپدیده ای تا منتهاست .    

برخی پدیده ها را " به حکم حاکم" ظاهری ناخوشایند است . لکن ، تناسب و ژرفای آنها کاستنی نیست .

و...          

اما ودرنهیایت ، این " نگرش" ما به جهان هستی است که تعیین کننده و سرنوشت سازاست .

زیرا که اگردرهرپدیده ای ، رنگ وطعم زیبا ودلنشین آنرا دریابیم وچونی وچرایی حکمتش را آگاه شویم ویا دست کم وجود حکمتی را درآن حس کنیم . آنگاه است که زندگی معنی پیدا می کند واوج می گیریم واز زمین کنده می شویم .  وکوچه تنگ وتاریک نظرمان به شاهراهی روشن و              بی پایان تبدیل می شود که ما را تا بیکرانه ها می برد .

وبرعکس ، اگردرهرپدیده ای ، جز بی رنگی وتکرارچیزی نیابیم . ویا نازل تروسطحی ترازآن ، چیزی جز زشتی و ناخوشی وپوچی درآن پیدا نکنیم . آنگاه است که زندگی بیهوده ونامفهوم وبی روزنه می شود وبهانه روزمرگی  سراغ مان را میگیرد ودرد ورنجهای داشته وناداشته مان ، پشتمان به خاک می مالند ودربرابرشان ضربه فنی می شویم 

واینجاست که بطورمثال: روزی بزرگ وپدیده ای شگرف ، چون اول مهررا هم تلخ وسیاه می بینیم . که غیرازاجبار و ملالت وخستگی ، برایمان ارمغانی ندارد . 

پس بدلیل همین تعیین کنندگی نگرش مان:  

این ما هستیم که درهرشرایطی، انتخابگریم وبرمی گزینیم: غم وغصه را یا شادی وخنده را ، 

نشاط وعزم را یا تنبلی و خشم را ،

گذشت ولذت را یا حسرت ونفرت را ،    

امید وسرزندگی را یا یأس وپژمردگی را

سلامت وشادابی را یا کسالت وبیماری را .

و...    

                                                             حق یارتان

                                                دوستدارهمیشگی شما 

                                                                   سعیده

مرد را باشد اگر دردی خوش است

                                  درد بی دردی علاجش آتش است

یا حبیب

با پا به دنیا آمد و7 ماهه ، گریه نکرد. انگارازهمان نخستین لحظات سکوت را ترجیح می داد .

تاخیردر زایمان اکسیژن را ازمغزش دریغ کرد ودرعوض وسخاوتمندانه ، معاولیت را به اوارزانی داشت .

اوگرفتارفلج کامل شد ، معلولیتی بسیارشدید که بدنش را به سرزمینی ملوک الطوایفی تبدیل کرد که هرعضوی نه تنها ازفرمان مغزسرمی پیچید بلکه درست عکس آنرا عمل          می کرد!!

یعنی بطورمثال اگردست را فرمان می آمد که تکان نخور، بشدت تکان می خورد ویا چشم را اگرحکم می رسید که بازباش، بسته می شد !!!! و...

ودراین میان تنها ، قوای ذهنی وپای چپش ازمهلکه جان بدر بردند ودراین سرزمین عجیب وبلا زده سالم وطبیعی باقی ماندند .

سعیده اش نامیدند وچند ماه بعد آشکارشد که معلول است و بیچاره پدرومادر، چه ها کشیدند وچه ها کردند بلکه         سعیده شان شفا یابد . اما نشد ، که خدا نخواست وحکمت خدا را خود داند و بس .  ولی آن دوعزیز، این آرزو را تا پایان عمربردوش حمل کرده وبا خود به خاک بردند .                                                 

مادر، مادرانه وپدر، عاشقانه با او می زیستند وکارهایش را انجام می دادند . روشی که پدرتا لحظه مرگ ومادر درحد توانش ، ادامه اش دادند یا آرزوی ادامه اش را داشتند .

وسعیده بزرگ می شد ؛ وزمانی که چگونگی خویش را دریافت وفهمید که معلول است . با همه کوچکی اش ، این رنج را با همه بزرگی اش ، برخود هموارساخت و بسان همزادی ، معلولیت را پذیرفت وبا آن کنارآمد ودرهمان حال نادیده اش می گرفت تا مزاحمش نباشد .

اودرایام کودکی تا توانست " بچگی" کرد وآنجا که درتوانش نبود هرگز، حسرت وغصه وحسادت را نشناخت .

اودر9 سالگی وبا خواهرکوچکترش درس خواندن را آغاز کرد.

آنها با هم مسابقه می گذاشتند. به این ترتیب که یک درس را خواهرش مشق می نوشت واومی خواند وهرکه زودتر درس را تمام می کرد برنده بود اما سعیده برای

اینکه نامردی نکرده باشد ؛ کتاب را سر و ته می کرد و

وارونه اش می خواند تا سرعت خواندن ونوشتن یکی شود .

ولی تا کلاس سوم بیشترنخواند چون ازهمان بچگی ، این خصلت را داشت که اگرکاری را شروع می کرد ؛ باید بتمام و کمال انجامش می داد . وازآنجا که امکان مدرسه رفتن و امتحان دادن برایش نبود ، درس خواندن را رها کرد .

درهمین زمان وبا تلاش وکوششی بی وقفه وعجیب ودوراز چشم همه ( به قصد غافلگیری ) توانست که بنشیند .

سعیده به جوانی رسید . سری پرشوروشرداشت که         قرمه سبزی درآن بارگذاشته بودند . دلش دیوانه وشیدا بود و  بیقرار. وزبان سرخش ازبلندی اقبال ، سرسبزش را برباد نداد .

اودرجوانی تا توانست " جوانی" کرد وازآن لذت برد ، عاشق شد ، درخانه سخت کارکرد ( گاه ، روزی 14ساعت) ، بسیارمطالعه کرد واندوخت آموخته هایش را . وتا توانست یاری کرد وهمراهی کرد وعشق ورزید خواهرها وبرادرها ( یاوران همیشگی اش) وبچه هایشان را . وفراوان اشتباه کرد ولطمه اش را خورد و حاصلش را برد که تجربه بود .

واینها همه درحالی بود که از10 سالگی اسپاسمی وحشتناک که ازپی آمدهای معلولیت سعیده بود بروجود اومستولی گشت. ودرد وفشاری استخوان خردکن را درتمام شبانه روز

و بویژه درتابستانها، بر وی تحمیل نمود. که علاجی جدی

هم نداشت . تا اینکه بعد از20 سال دارویی یافت شد واین هیولا را کنترل نمود .

ودر32 سالگی تصمیم گرفت که درس بخواند . مهمترین دلیلش این بود که می خواست وارد جامعه شود ؛  تا ازاین طریق هم تجربیاتش را بیفزاید وهم شاید سبب خدمتی شود به مردمش . والبته این کار را خودخواهی می دانست زیرا

باعث زحمت وآزارخانواده وبویژه پدرش می شد ؛ که شد.

وقتی شروع کرد ؛ از4 عمل اصلی فقط جمع وتفریق را بلد بود. در15 سال لیسانش را گرفت ، در رشته ادبیات فارسی. شرح وتفصیل این 15 سال خود، کتابی است ومجالش اینجا

نیست فقط خلاصه اینکه: سعیده نه معلم دید و نه استاد .       

نه نوارشنید و نه تست خواند وحتی سعی می کرد خیلی کم سوال کند ومزاح